Villingadalur

Nokkru utar með hlíðinni er bærinn Villingadalur, jörðin er talin fornt afbýli úr Brekkulandi. Veturinn 1886 hljóp snjóflóð úr hjöllunum fyrir utan bæinn og varð þremur mönnum að bana. Nálega fimmtíu árum síðar, árið 1935, hljóp geysimikil aurskriða úr fjallinu yfir mikið af túni og beitarlandi jarðarinnar. Ári síðar brann bærinn. Jörðin lagðist þá í eyði, en er yrkt frá Ástúni og Sæbóli.

Yzti hluti hlíðarinnar er land þurrt og grasgefið. Það nefnist Brekkunes, en liggur þó undir Sæból.

Í fjallsöxlinni, þar sem Hrafnaskálarnúpur beygir inn með Ingjaldssandi, eru sérkennilegir klettaturnar og strýtur. Standar hétu þeir, en nú er mönnum það nafn úr minni liðið. Standar eru sjófarendum, sem sigla inn í Önundarfjörð, til mikils augnayndis vegna myndauðgi sinnar.

Nokkru fyrir innan Standa fellur sjór alveg upp að hömrunum nema um fjörur. Þar nefnast Pallar. Annars er fjaran þakin stórgrýtisurð, sem hrunið hefir niður úr björgunum. Þó er hún fær gangandi mönnum, og yfir Pallana má komast, þó upp að þeim flæði, með því að klifra upp í svonefnd Tök og geta sig áfram á þræðingum utan í berginu. Er sú leið ekki heiglum hent. Kafli úr bókinni: Aldarfar og örnefni í Önundarfirði eftir Óskar Einarsson. Iðunn, 1951.